Serçe

Kısacık ömrüne ve küçük bedenine sığdırdığı acılarla yaşayan bir kızın öyküsü.
2017 yılında aramızdan ayrılan kuzenimin anısına...

.........Bir cumartesi günüydü. Masmavi gökyüzünün altında tek bir bulut yoktu. Kocaman güneş maviliğin içinde ışıl ışıl parlıyordu. Parlayan güneşe rağmen havada insanın içini ısıran keskin bir soğuk vardı. Onunla birlikte uzun bir yürüyüşe çıkmıştık. Çok fazla görüşemediğimizden böyle zamanları değerlendirirdik. Sohbet ederek yürüyor ara sıra gülüşüyorduk. Biraz yürüdükten sonra duraklamıştı, sonra yürümeye devam ettik. Çok geçmeden, belki bir yarım saat sonra tekrardan duraksadı. "Yoruldum" dedi ve başka hiçbir şey söylemeden yavaşça yolun kenarındaki kaldırım taşına oturuverdi......