Perestiş

"Benden ne istiyorsun?" Dedim başımda dikilen adama. Aslında korkuyordum ama şuan güçlü gözükmekten başka bir şey yapamazdım. Ellerimi ve ayaklarımı bağlamışlardı. Üstümdeki kıyafetleri çıkartmış ve sadece iç çamaşırlarımı bırakmışlardı. Bu depoda soğuktan ölebilirdim ama bu kimsenin umurunda olmazdı.

"Patronu bekliyoruz Aysar Hanım. Canınızı yakmamı istemiyorsanız sesinizi kesin!" Dediğinde gözlerimi devirdim. Patronuna kalmadan soğuktan ölecektim zaten hiç zahmet etmeseydi.

"Evet... Ben geldim." Dedi kollarını iki yanına açarak bana doğru yürüyen adam.

"Ne istiyorsun benden adi herif!" Diye bağırdım. Bir yandan da bağlı ellerimi kurtarmaya çalışıyordum.

"Yaptığını ne çabuk unuttun sevgilim!" Dedi ve cebinden bir bıçak çıkardı. Onun sevgilisi değildim!

"Ben senin sevgilin falan değilim. Hiç bir zaman da seni sevmedim. Görevimi yaptım ve görev bitti. Sende bittin!" Diye bağırdım soğuktan kesilen nefesime aldırmadan.

"Acaba sana ne yapsam? Karnını mı deşsem yoksa o güzel yüzünü mü mahvetsem?" Dedi ve kahkaha attı. Derin bir nefes alıp yutkundum. Yüzüme darbe almaktan korkuyordum ve bu adam yüzüme değişik fanteziler uygularsa delirebilirdim.

"Bence ilk seçenek!" Dedi yanımda dikilen adamlardan biri.

"Neden ilk seçenek?" Dedi karşımdaki adam.

"Onu bulana kadar kan kaybından geberir!" Dediğinde gözlerim kocaman olmuştu.

"Yapmayacaksın dimi?"

"Ah kesinlikle evet!" Dedikten sonra üstüme hızla gelmeye başladı. Korkudan küçük dilimi yutmuştum. Gözlerimi kapattım ve kendimi sahil kenarında hayal ettim. Ama olmadı! Hayalimi kesen şey karnıma saplanan soğuk metalin verdiği acı ile attığım çığlıktı.

"Bunu hak ettin! Şimdi gebermeni zevkle izleyeceğim!" Dedi ve bıçağı geri çekti. Gördüğüm tek şey kandı! Kandan başka hiç birşeyi gözüm görmüyordu. Ölmek istemiyordum! Soğuktan üşüyen bedenimi ısıtan şey