"sonunda boğulmak olsa da benim o sularda yüzmem gerek."

Uzun ve yorucu bir günün sonunda aldım acı Kahvemi ve oturdum hafif serin esintiye rağmen terasın en güzel köşesine, yıldızların ortaya çıkmasını bekliyorum... Gecenin Karanlığını bekliyorum... Havva kararmaya başlarken boğazımı yakan sigaramın dumanı tatlanmaya başlıyor.. Yazılmamış bir kitap Mürekkebi tükenmeyen kalem En açısından bir Espresso Düşüncelerime eşlik eden sigaram ve.. Bedenimi sarmaya başlayan Gece, Ruhumu ele geçiren ise Karanlık.

amatörce eğlenmece

Zamana teslim ihtimaller ve teslimiyetin sessizliği ile dolu dörtlükler...

öyle boş yapacam

Bazı aşklar vardır... Adı anılmaz, hikâyesi anlatılmaz, sonu bilinmez. Ama o aşk, gecenin bir köşesinde sessizce çöker insanın içine. Ben de öyle bir aşkı, sustuğum her anı ve içimde biriken tüm kelimeleri bu sayfalara döktüm. Bu kitap, bir aşkın bitişini anlatmıyor; bir kalbin hâlâ atışını, hâlâ sevmeye devam edişini anlatıyor. Sesini duyuramayanların, "Gitme" diyemeyenlerin, ama yine de her gece aynı isme dua edenlerin fısıltısıdır. Buradaki şiirler bir hikâye gibi sıralanmış olmasa da, her biri bir geceye sinmiş bir parça taşır: biri yastığa düşen bir gözyaşı, biri içten içe çırpınan bir haykırış, biri hiç gönderilmeyen bir mektubun ilk cümlesi... Bu kitapta bir kadının kalbi var: unutulmuş değil, unutamamış biri. Sevilmemiş değil, eksik sevilmiş biri. O yüzden sustu. Çünkü bazı acılar haykırılarak değil, yavaş yavaş, geceye sığınarak yaşanır. Ve bazı sevdalar başkalarına anlatılmaz... sadece geceye saklanır. "Geceye Sakladım Seni", kendine sakladığın birini, geceye emanet eden herkes için yazıldı. Okuduğun her satır, belki senin de sakladığın bir parçanı bulacak, belki de gecenle daha yakın bir fısıltı kuracak.

Ben Desmina, Varlığı bile fark edilmeyen, sesi kalabalıkta kaybolan bir ruhum ben. Ve biliyorum ki, böyle hisseden tek ben değilim - sen de öylesin. Zamana sığmayan, devrine yabancı bir kalpte beklemekten yorulanlardanız senle ben. Yanlış zamanda geldik bu dünyaya; Yanlış devirde, yanlış insanların ortasında doğduk. Aradığımızı hiç bulamadık, Hak ettiğimiz değeri göremedik. Sevgiye aç kaldık; dokunulmamış bir kalbin, unutulmuş bir köşesindeyiz sanki. Ama işte, bu yüzden yazıyoruz. Kelimelere sığınıyoruz. Çünkü bazen bir dize, bir omuz gibi olur; bazen bir kelime, bir sarılmadan daha çok iyileştirir. Ben Desmina, yazdıkça var olan, sustukça kaybolan bir kadınım. Bu kitap - benim gibi hisseden herkesin sesi. Yalnızların, yanlış zamanda sevenlerin, anlaşılmadan yaşayanların kalbinde yankılanacak bir fısıltı bu. Belki de bu yüzden yazıyorum: Kendimi anlatmak için değil, birinin "ben de böyle hissediyorum" diyebilmesi için.

Mürekkep başlığında topladığım şiirlerimin devamı. #toplum - 1. #kültür - 1. #kafiye - 1. #uyarı - 1. #dize - 1. #düşünce - 1. #hisler - 2. #mısra - 2. #şiirkitabı - 2. #anlam - 6. #duygu - 7.

Yaralarımız hiç bir zaman tam olarak geçmez. Alıştıkça izi kalır. Biz onlarla yaşamayı öğreniriz. Bazı hikayeler yarımdır. İster dönüp defalarca okumaya kalk, ister devamını yazmaya çalış. Ama unutma hikayenin sonu hep aynı bitecek ve hiçbir mürekkep kalıcı olmayacaktır.

"Mürekkebin tükenir ama kelimelerin değil..." Şiirleri kendim yazıyorum, alıntı değildir! Paylaşım gibi durumlarda kesinlikle izin almadan paylaşmayınız, en ufak çalıntı söz konusu olduğunda yasal işlem başlatılacaktır! İyi okumalar...