0-ANEMOIA

Korkuyorum. Tişortüme takılan o bir harf ve sayıdan kurtulmak istiyorum. Ellerimi birbirine sürterken çıkan ses beni gülümsetiyor. Yanımdaki iki erkeğe bakıyorum. İkisi de hainlik yapsalar da artık onlardan başka güveneceğim kimse kalmadı. Beynimdeki binlerce kıvrımın hiçbir işe yaramadığına kanaat getiriyorum. Dağın üzerinde esen rüzgarla üşümüş yüzüme bir tokat atıyorum ve buna dakikalarca gülüyorum. O iki erkek de beni izliyor. Sonrasında gözlerimi kapatıp kendimi geriye bırakıyorum. Bir daha açmak istemiyorum onları. En azından Orenda'da.

Dünya'dayken olduğu gibi gözlerimi kapatmak ve açtığımda bambaşka bir yerde olmak istiyorum. Ben bunları isterken ciğerlerime dolan hava beni öksürmeye zorluyor. Elimi ağzıma götürüp delice öksürüyorum. Avcuma baktığımda kırmızı bir sıvı görüyorum ve sonra da burnumdan damlayan başka kırmızılıklar...

Gözlerimi bu defa istemsizce kapatıyorum. Bu defa hiç açılmayacak gibi hissediyorum. Bu defa farklı. Ölüm gibi geliyor bu. Belki de gibisi fazladır. Bu bir ölüm... Düşüncelerim son zamanlarda hep yaptığını yapıp beni yine yanıltıyor. Bu bir ölüm değil.

Gözlerimi yeniden açıyorum.