Son Dava
  • WpView
    Lectures 1,275
  • WpVote
    Votes 84
  • WpPart
    Chapitres 24
WpMetadataReadTerminé ven., juin 19, 2020
WpInfo
Fiction
Mystère
2 sene önce karısını kaybetmiş eski polis Kerem ve askerlikten dönünce normal hayata alışamadığı için Kerem'in yanında yardımcı dedektif olarak çalışmaya başlayan Yavuz. İkili bir gün beklenmedik bir şekilde yeni bir davayı kabul etmek zorunda kalır. Bir cinayet davası. Cinayetin olduğu gece evde kurbanın haricinde sadece 3 kişi olmasına rağmen cinayet oldukça ustalıkla işlenmiş ve neredeyse hiçbir ipucu bırakılmamıştır. O gece evde olan 3 kişiyi sorgulamaya başlarlar. Fakat derinlere indikçe kendilerinin büyük bir satranç tahtasındaki piyonlar olduklarını fark eder ve içinden çıkması imkansız bir komplo ağına takılırlar. Kapak, Desygner uygulaması ile yapılmıştır. 15 Yaş ve Üzerine Hitap Ediyor(13-15 Yaşındakiler Alttaki Durumları Göz Önünde Bulundurarak Okuyabilirler) Şiddet ve Korku İçerir Olumsuz Örnek Olabilecek Davranışlar Vardır Vahşi Ölümler Yoktur Küfür Yoktur Cinsellik Yoktur Alkol, Sigara ve Uyuşturucu Kullanımı Vardır Ama Kesinlikle Bunları ÖVMEZ, Aksine Zararlarını Anlatır Not: Kopyalanması halinde gerekli yasal işlem başlatılacaktır. İyi Okumalar
Tous Droits Réservés
#41
dedektiflik
WpChevronRight
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • İzler Kalır/Gerçek Ailem
  • Kırık Kanatlar
  • Kanımdaki Yabancılar(Gerçek Ailem)
  • MAFYANIN GÖLGESİNDE
  • Pes etmek benim kitabımda yazmaz/hilzey
  • BALIM (gerçek ailem)
  • Izdırar: Karanlık Aşk
  • Sessizliğin Komutanı
  • YAR'I YARAM
  • HİZMETÇİ +16

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives du Contenu