Waar ik mezelf begroef om terug te keren
Dit is een gedicht dat een stille, ingehouden intensiteit ademt. In dit gedicht draait het om een ik-figuur die zich terugtrekt in stilte, niet uit lafheid maar uit noodzaak. De wereld rondom hem is een wereld van snel oordelen, vult leegtes met eigen assumpties en verhalen waardoor zijn zwijgen gezien wordt als schuld of zwakte.
Toch is dat zwijgen zijn manier om zichzelf te beschermen. Zo wordt aangetoond dat kwetsbaarheid en terughoudendheid vaak verkeerd gelezen wordt door anderen.
Het ik-figuur voelt aan hoe mensen hem bekijken, hoe hun aannames en zijn alter ego als schaduwen over hem heen vallen nog geplaatst worden, maar hij weigert nog langer te vechten tegen misverstanden. Het gedicht eindigt niet in wanhoop, maar in een soort waardige terugtrekking een mens die zichzelf niet langer laat definiëren door de ruis van anderen.
