Tears Of Love (Book 1)

Bumilis pa ang tibok ng puso ko, at tumakbo narin ako papuntang room namin. Nanginginig ang buong katawan ko at malamig na ekspresyon ng mukha ko ang sumalubong sa teacher ko.

Pinipilit kong wag umiyak, kasi ayaw ko! Ayaw ko na makita nila ang matapang na president nila na umiiyak ng dahil sa iisang lalaki.

Nag-uumpisa nang tumulo ang luhang namomoo sa mga mata ko. Yumuko nalang ako sa desk ko solid narin para di nila mapansin.

Bakit? Bakit ako umiiyak? Bakit ko siya iiyakan?

Self matagal mo nang alam na may iba na siya, bakit? Bakit ka pa masasaktan?

Bakit ka maaapektuhan Kung gayong alam mo naman mismong niloloko ka na niya?

Bakit? Bakit sa lahat ng puwedeng saktan, lukuhin, at paluhain, bakit ako pa?

Samantalang Marami ang nanloloko, nagta-timer, At Kung ano-ano pero bakit ako?

Bakit ako na nagmahal ng totoo, at kahit minsan di naisipang manloko?

Andaming bakit sa isip ko. Mga bakit na alam kong di naman masasagut ng kahit nino.

Ganon ba talaga kapag mahal mo ang isang tao?

"Okay k-kalang? Umiyak kaba?" Tanong niya sa malamig na boses na di mahahalatang nag-aalala ba siya.

"Ahh-a-ayos lang" nag-uumpisa nanamang lumabas ni luha.
"Kelan lang?" Agad naman akong napayuko nang tanungin niya ako.

"K-kaninang umaga ko lang na receive" di ko na talaga napigilan ang luha ko at tumulo na.

Hinila niya ako sa may pulsuhan at pinaupo ako.

"Is he crazy? How- what the- shhh..." napahagulgol naman ako ng yakapin niya ako.

"Shhh, wag kanang umiyak. Di ka dapat umiiyak ng dahil lang sa kaniya. Shhh tahan na"

Iwan ko ba pero ganto Kasi talaga kapag minahal mo ng subra.