Océane

Σ΄ άκουσα να κλαις πολλές φορές στην αγκαλιά μου

με τις μικρές αστροφεγγιές και τα λειψά φεγγάρια

να βγαίνουν απ΄ το κορμί σου

αγγίζοντας τη στάχτη τους

στο αριστερό μου στήθος.

Έπειτα ξέχναγες γρήγορα...

φορούσες το κορμί της ηλικίας των ηδονών

τα χάδια, τα ξέπλεκα μαλλιά

το δέρμα τ΄ απαλό

και των υγρών ακροδαχτύλων την ικέτιδα φωνή

της αμαρτίας.

Κάποτε έκλαψα κι εγώ. Την τελευταία νύχτα

με το φεγγάρι ολόγιομο

και με το δάκρυ των ματιών σου στερεμένο.