Kaybolan Sır

"Deli bir adama iyilik yapmak benim suçum!"
------------
Saçları gecenin renginde, teni ise pamuk renginde. Her şeyin zıtlığını taşıyor üstünde. Dışarıdan mutsuz gibi gözüküyor, ama içindeki çocuk lunapark için her gün sabırsızlanıyor.
Kim deli bakıcısı olmak isterdi ki? O istemişti. Başına böyle şeylerin geleceğini bilmiyordu. Ama o deli bakıcısı olmak için gecelere kadar çalışmıştı.
------------
"Aras! Yalvarırım yapma!" dedim sesimi ona duyurmaya çalışırken. Elindeki çakıyı boğazına bastırmaya son verdi ama hala boğazında tutuyordu. "Neden?" dedi titrek bir sesle. Gözleri dolu doluydu. "Neden yapmamı istemiyorsun?" dedi sol gözünden bir damla yaş düşerken. O gözünden düşen damla benim tam kalbimin ortasına düşmüştü. Bir anda kahkaha atmaya başladı. Ani ruh değişimlerine alışmıştım ama yine de elimde olmadan irkildim. "Dünyadan bir pezevenk gidiyor işte," dedi ve bir anda tekrar boğazına küçük çakıyı bastırmaya başladı. "Aras," dedim gözlerimden yaşlar süzülürken. Sanki bana son kez bakıyormuş gibi uzun uzun baktı. "Seni seviyorum." dedim ama geç kalmıştım. Kahretsin! Geç kalmıştım!