Na skraju lasu

- Nie jestem pewna, czy dam radę - z każdym słowem głos Berni coraz bardziej zanikał. Mimowolnie cofnęła się o krok. - Boję się.
Babcia chwyciła ją za ramię, tracąc cierpliwość.
- Oczywiście, że dasz, nie mazgaj się teraz, nie wychowałam cię na tchórza. Jesteś wiedźmą z potężnego rodu, wyjątkową. Tylko my to potrafimy, tylko my mamy tę potęgę. Dlaczego?
- Bo jesteśmy potomkiniami Baby Jagi - odszepnęła mechanicznie Berni. Zerknęła na otaczających strażników, którzy stojąc w całkowitym bezruchu, przypominali jej kamienną armię.
- Zgadza się. Więc musisz dzisiaj wykonać ten rytuał.
Powiedziawszy to, zdecydowanie odwróciła wnuczkę z powrotem ku ołtarzowi, runom i chłopakowi, jakby nie było miejsca na dalszą dyskusję. Iwo już nie wydawał się zdenerwowany. Patrzył na Berni jak w chwilach, gdy nie potrafiła zejść z wysokiego drzewa, na które nierozsądnie się wspięła. Bez uśmiechu, ale z pewnością, że wszystko będzie dobrze. "Musisz tylko skoczyć".