Jesienny liść

„Istota wspomnień polega na tym, że nic nie przemija" ~ Elias Canetti

Cytat z okładki ↑

„Zupełnie niczym jesienny liść, który traci swą zieloną barwę (w jej przypadku nadzieję), przebywa w stanie agonii, barwiąc się na żółć, brąz czy czerwień, by później zostać zerwanym przez silniejszy podmuch wiatru oraz upaść bezszelestnie na ziemię, tym samym, kończąc swój marny żywot."

Fragment prologu ↑

- Jak myślisz czym jest śmierć? -/- spytała, wpatrując się w gwiaździste niebo.
Tego wieczoru na niebie nie było żadnych chmur, przez co gwiazdy wydawały mi się większe i wspanialsze niż kiedykolwiek wcześniej. Cieszyłem się chwilą i myślałem, że ona też się cieszy, dlatego jej pytanie mnie zaskoczyło.
- Mam być szczery? - westchnąłem.
- Tak.
- Nie wiem. Nigdy się nad tym pożądanie nie zastanawiałem. Dlaczego pytasz?
- Po prostu lubię wprowadzać ludzi w refleksje, przypominając im o kruchości ich życia - mógłbym przysiąc, że na jej ustach pojawił się mały, uroczy uśmieszek.
Zawsze zamiast łez - uśmiechała się. Chciała oszukać tym zabiegiem wszystkich wokół, a szczególnie samą siebie. Szkoda, że pojąłem to za późno. Mogłem dostrzec, że coś jest nie tak, lecz byłem ślepy.

Okłada od @Anniunia dziękuję ❤