V E R A

"Vera" dedi, ben ona dalmışken.

"Efendim"

"Çok güzelsin"

Şimdi kalbim; ölüme atlamak üzere olduğum zamanlardaki gibi hızlı çarpıyordu...Bora, benim çok derinlere gömdüğüm duygularımın toprağını kazıyordu. Oysa gömülü olanı çıkartamaz, aksine kendi de girerdi toprağın altına. Bilmiyordu ki benden hiç bir şey olmazdı.Ben ölüm tarihini kara kaplı defterin son sayfasına yazıp, o günün gelmesini iple çeken kızdım. Yeminim vardı, geri dönmezdim. Toprağı kurumuş mezarın başında, toprağın altındakine gel diyordu, Bora. Bu imkansızdı. Ben bunu Annem ve babam gelmediğinde anlamıştım.

"Güzel miyim bilmiyorum"

"Güzel değilde nesin, Vera " dedi.

Yine içimi tırmalamıştı Vera deyişi....

"Üzgünüm, Bora"

"Üzgünken daha güzelsin" dedi bu sefer.

Üzgün olduğuma sevindim...nedensizce...