Yetimhane Çocukları

Beril, yetimhanedeki yaşanmaması gereken her olayı ayrıntılarıyla hatırlıyordu, yaşadığı sürece de hatırlayacaktı. Ne zaman sessizlik yetimhanenin dört duvarı arasında onunla kalsa, çaresizlik ve yalnızlık her bir hücresini acıyla kaplasa, göz yaşları Emre'nin onunla olmasını dilerken damla damla dökülecekti dizlerine.
Birgün hayatını tamamen değiştirecek bir telefon aldığında tutunduğu dalın kırılmasıyla umutlarının da onunla birlikte suya düşeceğini bilmiyordu tabii. Onun umutları, suya taş atıp kaç kere sekeceğini beklerken yaşanılan heyecandan öteye gidemezdi zaten.

~~~
Ben hiç sevmemiştim gerçekleri.
Kafamın içindeki pembe yalanlarla büyüdüm çünkü.
Artık o renkten bile nefret ediyorum.
Mavinin en güzel tonu olan gözlerin bana baktığında, dudakların masal anlatmak için açılmasın olur mu?
~~~