Fierté

-İki öfkeli ruhun inatçı hikayesi.

acıyla nefes verdi kız, öyle ki uzun süre tuttu nefesini içinde, bütün yaşananları hala çözememiş kısık nefeslerle kardeşinin başını okşuyordu.

bir elindeki nota birde odasında melekler gibi uyuyan erkek kardaşına baktı. Ne kadar çabuk büyümüştü böyle, boyu boyuna gelecekti neredeyse. Özenle kirpiklerine baktı erkek kardeşinin, uzun uzun süzdü hala kıskandığınj farketti Araf'ın kirpiklerini ve nem hiç yakışmamıştı bu kirpiklere.

karanlıkta gözlerini kısarak odayı süzdü, yatağın yanındaki aile fotoğrafını görünce burnundan soludu genç kız, sarı kaşları olabilirmiş gibi daha da çatıldı, eli kıvırcık saçlarına daldı ve diplerinden kuvvetle çekti, aldığı gibi kapattı resmi, sesle irkilen araf birkaç şey mırıldandı o anda ama afra artık daha kör daha sağır olmuştu bu hayata.

♣️
Hızlıca gömleğinin düğmelerini kapatıyordu genç adam. En koyu düşüncelerine dalmıştı yeniden, kapı tıkırtısıyla gelenin Ayşe hanım olduğunu anladı. Oğul çay demliyorum kahvaltıya dedi kapıdan yumuşak sesle kadın.

Yıllardır kapıdan bir adım içeri girmez, çaysız kahvaltı hazırlamazdı Ayşe hanım.

Sağol Ayşe hanım ama şirkete geçmem gerekiyor, iflasını veren şirketlerin yeni hisseleriyle uğraşacağım dedi Anaç. Cümleyi kurarken yorulmuştu genç adam belki de en fazla Ayşe hanıma çözülüyordu dili. Anahtarları ve ceketini aldığı gibi çıktı adam, arkasından öfkesiyle ruhuna zarar veren bu adama üzgün gözlerle baktı Ayşe hanım, yaralarını saracak birini bulmalıydı Anaç, sardıkça sarılmalıydı.Sarıldıkça sarmalı...

Ayşe hanım koca eve doğru fısıldadı, eh eh görür müsün ki Ayşe hanım sen o günleri...