Wiltshire Ekspresi

"Buralı değilsin.."
Kafamı kaldırdığımda bana doğru uzattığı elmayı ve bir çift mavi gözü gördüm.
Köpüren hırçın dalgalar ve yüzüme çarpan güneşin altın ışıkları,aylar sonra huzuru hatırlamama sebep olmuştu.
Sessizce yanıma oturdu.
"Sanırım uzun bir hikayen var." dedi uzaklara bakıp elindeki taşı çevirirken.
"Öyle." diyebildim. Bir şeyler anlatmamı umud ediyordu belli ki.
Onu hiç tanımamama rağmen başımı omzuna koyup saatlerce ağlamak istedim.
"O halde sevindim," dedi yarım ağız gülümserken. "..hikayeni dinlemek için uzunca vaktimiz var.."