SİYAH YILDIZ

Ruhum harabeye dönmüş bedenim altında ezilirken gözpınaralarım bir çölü andırırmışcasına kurumuştu. Konuşamıyordum daha doğrusu konuşmak için bir nedenim yoktu. Kelimeler boğzımda düğümlenmişti. Bana kendimi kaybettiren bu hayat'a, hayat demeye dilim varmıyodu. Ama yinede harabe bedenimin içindeki çökmüş ruhumda biryerlerde küçük bir umut tohumu yeşeriyordu. Bu küçük umut tohumu bana kaybettiğim hayatımı geri verdi.

sağ elim kararsızlıkla duraksarken İşaret parmağım kırmızı butonun bir santim yukarısındaydı "hey! aç artık şu kapıyı yoksa o ölecek ve inan bana o ölürse kendinide ölmüş bil" koruma kılıklı adamın sesi az öncekine göre daha sert çıkmıştı. On dakikadır kapıyı açmam için bana nazikçe tehditler savuran adam, şimdi beni öldüreceğine dahir tehdit ler savuruyordu ve buda beni korkutmaya yetmişti. Derin bir nefes alırken içimde kalan korku kırıntılarını bir nebzede olsun görmezden gelmeye çalıştım. Bedenimdeki bütün gücü işaret parmağıma toplayarak işaret parmağımı kırmızı butonla buluşturdum. Ne kadar biraz önce yaptığımdan pişmanlık duyacak olsamda içimde bir yerlerde bunu yapmamı fısıldayan bir ses vardı ve ben çoktan o sesin konrolü altına girmiştim.Biraz sonra bir kaç metre ötemde duran büyük ve ihtişamlı lunapark kapısının yarısından fazlası açılmışken içimdeki o ses bu yaptığımın geri dönüşünün olmadığını söylüyordu.