Nienawiść

"Jak najciszej, proszę, mów.
Ja wiem już wszystko..."
Wielu ludzi zrobiło by wszystko dla pieniędzy, szacunku i reputacji. Wielu, bo nie wszyscy. Do tych nielicznych zalicza się ona. Codziennie patrzy jak naiwni głupcy wpadają w coś, o czym nie mają pojęcia, tylko po to by stać się kimś.
Patrzy na to, ale nie czuje nic. Bo nie może. Odebrano jej wszystko, co posiada normalna osoba. Dzieciństwo, beztroska radość, szczery uśmiech na ustach. Dano jej nicość i kazano tym walczyć.
Była uczona, że musi oddawać życie za swoich i zabijać wrogów. Musi ochraniać ludzi, płacących jej za to, a w następnej chwili stawać się bezdusznym mordercą.
Jeśli nadal nie wiesz kto jej to zrobił, nie pytaj. Nie odpowie. Nie opowie ci historii swojego życia przy pudełku popcornu i butelce coca-coli. Nie ufa ludziom, a może się ich boi? Może boi się, że będąc bliżej ludzi zacznie coś czuć?
Wieczorny powrót do pustego domu, w którym cisza oznacza najgłośniejszy krzyk. Poranny bieg, bo tylko tak może się wyładować. Czas w szkole, jedne z najprzyjemniejszych chwil. Gwar rozmów i śmiechów na korytarzu, a ona jakby pośrodku tego wszystkiego, a jednak z boku.
Jedna misja. Nowy rozdział. A może zmienić tak wiele.
Kiedy musisz ochraniać kogoś, kto jest bliski osobie, której nienawidzisz, nigdy nie stanie się tak, że nic się nie zmieni. Zmieni się wszystko. Zwłaszcza jeśli nagle to ty znajdziesz się na celowniku. A znajdziesz. Na pewno.