W ogrodzie pana Roberta

- Te, chudzielec, to jest teren prywatny!

- Naprawdę? - Maciek zrobił głupią minę.

- Bez żartów! Bo pójdę po wujka!

- Dokładnie. Pójdź po niego i daj mi spokój.

Darek wyglądał na zmieszanego.

- Nigdzie nie pójdę! Tak łatwo się nie wykręcisz!

- Gdybym chciał się wykręcić wziąłbym śrubokręt. A teraz, idź się bawić.

Czołgałyśmy się słuchając tego ze śmiechem na ustach.

- Jest! - Szepnęła Lisek pokazując palcem zgubę. Podniosłam balonik.

- Choć, zostawimy to na werandzie. Ich rozmowa jeszcze potrwa - stwierdziłam.

- Pies mojej cioci ma się świetnie! - kontynuował Maciek z przekonaniem.

- Nie obchodzi mnie to, debilu! - Darek już naprawdę porządnie wrzeszczał.

- Przecież się pytałeś. - Maciek udawał urażonego.

- Wcale że nie!

- Wcale ze tak!

- Wcale że... Arrgh! - Darek zakasał rękawy.

Po chwili deski werandy skrzypnęły pod naszymi nogami. Położyłyśmy niespodziankę na stole.

- Hej! Co ty robisz? - syknęła Lisek, wpatrując się w tacę z orzechami i moje ręce.

- Biorę napiwek za dostarczenie przesyłki.

***

Trójka przyjaciół, próbuje odnaleźć skarb XVII-wiecznego szlachcica. Okazuje się jednak, że na drodze staje im więcej przeszkód niż się spodziewali...