Sweetest Mistake
- LECTURAS 2,117
- Votos 127
- Partes 35
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko.
"Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na."
Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito.
"Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko.
"Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit"
Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi.
"I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan."
Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.
Todos los derechos reservados
#329
lost
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Concluida
Jail Break (COMPLETE) boyxboy- daichi_writes
INTRODUCTION JAIL BREAK. Dito kami nagkita muli ng taong labis kong minahal. Ang kaniyang mukhang guwapo at ugaling maginoo ngunit 'di lang naman ang kanyang mukha ang aking minahal kundi ang kanyang labis na pagmamahal para sa akin. Labis ko siyang hinangaan sa angking lakas at kisig pag dating sa verbal at pisikalan, lagi siya naikot sa isip ko at hindi ko na maitanggal pa? paano kung nalaman niya ang aking lihim na pag-tingin? magbabago ba ang aming pagsasama? lalo paba ako mapapasama? iingatan niya ba ang nararamdaman ko? o itataboy? na parang bula? Dito ko ba talaga siya nakilala at dito kami nagkita? Rito rin kaya kami, malalagutan ng hininga? Sa kulungan? at himpilan ng nga masasamang tao? ang totoo? Hindi ko alam ang totoo. Samahan ako at ang aking kasama sa kwento ko mula sa loob ng kulungan. Ako nga pala si Art. Kalimutan ang dati at magsimula sa ulit ang pinakahinangaan ko sayong salita. Napakalakas mo sa verbal at Pisikal? ngunit, ako ang iyong kahinaan.Concluida
Amazing Grace
"Mas malinaw ang kinabukasan mo kaisa sa 'kin. Ako, kahit siguro pag-aralin, hindi na ako mag-aaral. Nakakatamad at sigurado akong walang papasok sa utak ko. Kaya pinapauwi na kita para maipagpatuloy mo ang pag-aaral mo. Wala kang mapapala dito . 'Wag mo na lang pansinin 'yong tatay mo, nabigla lang siguro 'yon kaya ka n'ya nasaktan." Sabi n'ya na pinakinggan ko namang mabuti. Sa tagal kasi naming magkasama eh, ngayon ko lang s'ya naringgan ng mga salitang may kabuluhan. Papalabas na ako ng pinto nang muli n'ya akong tawagin. "Win, ayos lang maging bakla." Sabi n'ya, na s'ya namang nagpangiti sa 'kin. Tuluyan na akong lumabas at hindi na lumingon pang muli. Diretso lang ang lakad, pero ipinangako ko sa sarili kong babalik ako dito, kahit anong mangyari.Concluida
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
My Possessive Bully (REPOSTED) (NEW VERSION)
THE BOOK PHOTO IS NOT MINE, CREDITS TO THE RIGHTFUL OWNER SOURCE: Pinterest 𝐒𝐘𝐍𝐎𝐏𝐒𝐈𝐒 Isa lang naman ang pangarap ko. Nais ko lang naman makapagtapos ng pag aaral at tuparin ang mga mithiin ko sa buhay Kung sana nakinig ako kay mama, hindi ko sana mararanasan ang bagay na ito Wala nman akong ginagawa, naging mabait naman akong tao at estudyante ngunit bakit na inaapi ang tulad ko? Hanggang sa dumating sya, akala ko, pag nakilala ko sya, magiging ligtas ako... Pero mali, akala ko sya ang saviour ko ngunit hindi... Isa din pala syang bully na walang ibang ginawa kundi pahirapan din ako... Makakayanan ko pa ba? Kaya ko pa ba? O kakayanin ko ba? Bakit pakiramdam ko nanghihina ako pag nasa tapat o harapan ko sya? Bakit di ko man lang magawang iligtas ang sarili ko? Bakit ba nag paubaya ako? Ayan tuloy, nahulog ako. Nahulog ako sa kanya. At dahil dun ay minahal ko sya. Dapat sinabi nalang nya noong una para hindi ko na kailangan umasa pa. Ano bang dahilan kung bakit ako nahulog sa isang lalaking toh na walang ibang ginawa kundi pahirapan at saktan ang puso ko Pagod na ko! Gusto ko nang sumuko at lumayo nalang sa kanya, pero itong taksil kong puso, nasaktan na nga, kumabog pa! Nakakainis! Ang hirap mag move on sa lalaking toh! Pero bakit ba kase sa t'wing lalayo ako para sa katahimikan, hinahabol nya naman ako at pinapahirapan. (REPOSTED KASE NADELETE KO)Concluida
Uncontrolled Love❤
"Oo masakit, pero kailangan kong tanggapin" sabi nito habang pinipigilan niyang tumulo ang mga luhang namumuo sakanyang mga mata. "Kailangan kong tanggapin na kahit kailan alam kong wala akong space diyan sa puso mo." "Sinubukan kong pigilan, sinubukan kong ibaling ang atensyon ko sa ibang tao pero wala talaga, ikaw parin talaga ang laman nito." Pahabol na sabi nito. Dahan dahan naman akong lumapit sakanya hanggang sa halos isang daliri nalang ang pagitan namin. Iniangat ko ang mukha niyang kanina pa nakatingin sa baba. Nang magtama ang paningin naming dalawa ay hindi na nito napigilan pang pigilan ang pagpatak ng mga luhang kanina pa gustong pumatak. "Hindi mo na kailangan ng space sa puso ko, dahil sayong sayo na ako. Matagal mo nang nakuha ang puso ko at ang mga labi ko" dahan dahan ko din naman inilapit ang mga labi ko sa labi niya. ~~~~•~~~~•~~~~•~~~~•~~~~•~~~~ Warning! Warning! Warning! "Ang mga mababasa niyo sa mga susunod na pahina ay maaring hindi angkop sa mga edad 18 pababa, ito ay naglalaman ng maseselan, at hindi kanaisnais na lengwahe. Ang istoryang ito ay BXB kaya kung hindi mo trip wag mo basahin." Another Warning: This story is still unedited so read at your own risk. Please Support! Vote! And Comment! Thank you.Concluida![Fixing a Broken Heart [ COMPLETED! ]](https://img.wattpad.com/cover/332102391-256-k863806.jpg)
Fixing a Broken Heart [ COMPLETED! ]
Minsan, kung kailan masaya na tayo at parang perpekto na lahat ay doon pa bigla-bigla na lamang dumarating ang mga problema. Ang buhay ay may hangganan, pero kaya mo namang mahalin ang isang tao kahit wala na siya, 'di ba? Ibig sabihin ba 'nun may forever? Pero sabi nga nila, walang permanente dito sa mundo. Teka? Pati ba sa pag-ibig angkop ito? Wala nga ba talagang forever? Paano kung may mahalagang tao na iwan ka? Paano kung ang pinakamamahal mong tao ay lokohin ka? Paano kung may taong handang kunin sa iyo ang lahat na mayroon ka? At paano kung isang araw ay malaman mong may sekreto pala sa pagkatao mo? Matatanggap mo ba? Kakayanin mo ba? Lalaban ka ba? O susuko ka nalang? Minsan ang pagsuko ay hindi nangangahulugang talo ka. Minsan kailangan nating sumuko lalo na kung alam nating tayo ay mahina na. Sumuko pero pansamantala lang. Para lang hanapin natin ang sarili natin at maging malakas tayong muli para lumaban at harapin sila. Some people leave..... some people changed. And some will never leave you kahit ipagtabuyan mo pa sila. At minsan, kailangang ikaw na mismo ang lumayo para hindi ka na masaktan pa. Halika at ating sundan ang panibagong mga kabanata sa buhay ng ating bida na si Lew.Concluida
I LOVE YOU
Nasa labas na ako ng school hinihintay ko nlang yung sundo ko "Tagal naman"bulong ko Halos mapaigtad ako sa gulat ng may yumakap sakin sa likod at inaamoy ang leeg ko.pati yung mga kaklse kong dumadaan ay kinikilig sa tuwing tumitingin sila sa likod ko "Gwapo nmn cguro boyfriend nya yan"sabi ni G1 "Oo nga ang cute parang korean"(giggle)sabi ni G2 Sino ba to "I miss you"bulong nya "Who you?"tanong ko "Did you forget me already"bulong parin.ano bayan ang lamig ng boses nya Tumango nalang ako bilang sagot Nabigla ako ng bigla nya akong pinaharap at hinalikan Teka bat parang pamilyar yung labi nya.hindi ako pwedeng magkamali sya ito Kailan pa sya bumalik. Pagmulat ko eh mukha nya agad ang nakita ko Nginitian ko na rin sya "Don tayo sa kotse pinagkakaguluhan na nmn ang gwapo kong mukha"sabi nya at hinila ako patungo sa kotse Pagkaupo ko.naiiyak na ako "Hey are you crying"tanong nya "Kasi naman eh"maktol ko "What"tanong nya "B-bakit mo kinuha first kiss ko"maktol ko Pagkarinig nya bigla agad syang tumawa "You cried because of that kiss"tanong nya "O-"naputol ang sasabihin ko ng bigla nya akong halikan.gusto ko sana siyang pigilan pero hindi ko magawa kya tumugon nlang ako sa halik nya Halos habol nmin ang aming hininga nang tumigil kmi Nginitian nya lang ako at nag drive na patungo sa kong saanConcluida
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.
Más detallesPautas de Contenido