Sa pag bagsak ng ulan

Isang araw habang pinagmamasdan ko ang
ulap na kasing dilim ng pag-ibig ko, na para
bang isang malaking unos ang babagsak
mula rito.
Nagtanong Sa Sarili Ko Dapat Paba Akong
Kumapit Sa Lubid Na Ikaw Ang Mismong
Pumuputol
Nangusap Ako Sa Sarili Ko Dapat Paba
Akong Lumapit Kung Ikaw naman ay
lumalayo
Nagtanong At Nangusap, Ngunit Sa Pag-
bagsak Ng Ulan.. Naisip Ko Hindi Karapat-
dapat sakin na umaasa lang ako Sa Pag-ibig
mong kasing labo ng tubig ulan.
Nagsimulang Lumakas Ang Ulan , At
Kasabay nito Ang pagtangis at pagluha ng
aking puso sumasabay sa pabaha ang mga
luha ko, sumasabay sa malalamig na ihip na
hangin na tila ba'y bumubulong sa akin na
tama na , Tama na, Tama na!!!!
Hindi Tumigil Ang Bagyo At Ang Pagdurusa
Ko Sa Pag-Ibig Mo na Akala Ko'y Ito ay
wagas at walang kapantay..
Simula Na Maisip Ko Itong Talatang
Napakahaba at Masyadong Maraming
Buladas, Lumalabas Ang Mga Sakit, Ang Mga
Hinagpis, Ang Pighati Ko.. Sa Mga Araw na
sana ay ako'y lumapit..
Ngunit Lalapit ba ako kung ikaw mismo ang
lumalayo
Lalapit ba ako na kulang nalang sabihin mo
sino ba ako sa buhay mo
Lalapit Pa Ba ako na sa araw-araw na pag
gising mo pag-iwas na agad sa akin ang
nasa isip mo
Lumalakas na ang bagyo, Mahal Ko
Lalapit pa ba ako kung ikaw mismo
kinakalimutan mo kung sino ako
Lalapit Pa Ba Ako Sa mga araw na
Pakiramdam ko hindi mo na ako kilala
O Lalapit Pa ba Ako Kung Sa Lubid Na Ating
Binuo Pinutol Mo Na
Lalapit Pa Ba Ako?
Ngayon, Sa bawat Pag patak at pagbagsak
ng ambon o ulan o iyak na galing sa akin,
unti-unti itong nawala .. humina at nilabas
ang bahagharing kayganda katulad ng sa
akin nakulong ako sa malakas na bagyo
ngunit ito'y may katapusan at hangganan..
Sa Dulo nitoy may ngiti na maiiwan at aral
na "Mas Maganda Pang Umiyak Kasabay Ng
Bagyo Kaysa Yumakap Sayo Na Maiinit
Ngunit Hindi Totoo"