Make It Real
- Reads 299
- Votes 2
- Parts 10
Ongoing
Last published Sun, Apr 19, 2020
"Tapos kana ba diyan sa ginagawa mo?"
"Patapos na Ate"
"Segi bumab ka kaagad ha wag magpapalipas ng gutom." tumango naman ako sa kanya saka ibinalik ang pansin ko sa ginagawa ko. Hindi ko alam kung bakit bigla-bigla nalang ako humahawak ng lapis para iguhit siya. Pagakatapos kasi akong sabihan ni ate na magtatandang dalaga daw ako sa mga pinangagagwa ko bigla nalang siya sumulpot sa mga panaginip ko. Sign na siguro to na kailangan ko ng magkajowa. Takte ano ba tong iniisip ko nagiging maharot na ako hahaha!
"Hays kung ikaw lang din naman ang jojowain ko why not diba. Ang gwapo mo din naman lalo pa't ako ang gumuhit sayo" masungit daw ang mukha ko kaya walang lumalapit.
hindi ako mahilig lumabas ng bahay o di kaya makipaghalubilo sa iba kaya wala akong kaibigan. Pero ok lang yun sanay naman ako, tsaka hindi ko naman sila kailangan.
"Eca, halika na rito wag mong paghintayin ang pagkain" niligpit ko na ang mga gamit ko saka dali-daling bumaba.
***
Pagkatapos kong kumain ay bumalik agad ako sa kwarto para ipagpatuloy ang ginagawa ko. Pumunta mua ako sa drawer para kumuha ng papel at bumalik. Bigla naman akong nagtaka nang nawala yung ginagawa ko. Dito ko lang nilagay yun eh. Baka bilipad ng hangin, tiningnan ko naman sa ilalim ng mga gamit ko kasi bakanilipad nga per wala. San na kaya yun? di rin naman makakalabas yun dahil sirado tong kwarto ko.
"Ako ba ang hinahanap mo?"
All Rights Reserved
#10
milo
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Places & Souvenirs - CAGAYAN 1 - Enemies At First Sight
"I'm going to marry you whether you like it or not." ***** "Gentleman ka pala," sarkastikong sabi niya at pasalyang inilagay sa backseat ang mga maleta. "Pasalamat ka nga at tinulungan kitang magbuhat," tila naniniryang sabi ni Santi. "Bagahe mo naman ang mga iyan, ah? Dapat lang na mas may malasakit kang bitbitin iyan kaysa sa ibang tao." Naupo na ito sa harap ng manibela. "Ready to ride?" tanong pa nito at kinindatan siya. Padaskol na binuksan niya ang pinto sa backseat. "Bakit hindi mo pa paandarin?" asik niya. "Miss Catherine Abaya, linawin lang natin, okay? Sinundo kita dahil sinalo ko ang dapat sana ay sa papa ko. Pero hindi mo ako kargador at hindi mo rin ako driver. So hindi ko paaandarin itong sasakyan unless lilipat ka dito sa passenger seat." Nanlaki ang mga mata niya pero lumipat din siya ng puwesto. Magkalapat na magkalapat ang mga labi niya at halos mag-abot din ang mga kilay. "Good," pabulong na sabi ni Santi ngunit sadya ring ipinarinig sa kanya.Complete
The SUFFER wife </3
Hi! first time kung gumawa ng story sana ma gustohan niyo:) Kung hindi po maganda yung story ko wag niyo nalang pong basahin..hehe Thank u:) Sorry sa mga ibang type na mga mali ko.. "Bryle maawa ka please galing lang naman ako sa kaibigan ko..huhuhuhu"teerina umiiyak na sabi ko kasi sinasabunutan niya ko ang sakit para nang matatanggal yung mga buhok ko.. "Kaibigan?? Hah!? ako bayung pinag loloko mo Ganitong oras?? Nandon ka parin sa kaibigan mo,wag mong sabihin naronn ka parin sa mga LALAKI MO,.ang landi mo talaga, dapat ito ang nararapat sa mga malalanding katulad mo."bryle "PAK" "PAK" "BOOGHS" BOOGHS" (sorry hindi ako marunong kung ano ang sounds pag may binugbog..heheheh) "Bryle parang awa mo na wala naman akong mga lalaki, sa kaibigan lang talaga ako pumunta parang awa mo na..huhu ang sakit na"teerina "Sinungaling ka talaga! At ano masakit hah! Masakit talaga, halika rito"bryle Dinala ako ni bryle sa kwarto at binagsak sa kama Aray ang sakit ng ulo ko pag ka bagsak..Complete
When All I Have is You (Completed)
"Sakay!", nakasigaw na utos niya. Agad akong umupo at napataas pa ang aking mga balikat nang malakas niyang isinara ang pinto. Nandoon ang kaba at takot sa aking dibdib na pilit kong nilalabanan. Huminga ako ng malalim. Nang makasakay siya ay ni hindi niya ako nililingon. Kita ko ang mga ugat niya sa kanyang kamay habang mahigpit na nakahawak sa manibela. Nagyuko ako ng ulo habang kagat ang ibabang labi. "Now tell me...magkano ang sinasahod mo?", napaangat ako ng tingin sa kanya. His eyes are fix in front ngunit tagusan naman. "Magkano ang ibinabayad sa'yo?", mabalasik niyang tanong na ngayon ay titig na titig sa akin. But I didn't answer him. I just heard him curse. Ang sunod kong narinig ay ang pagtunog ng makina ng sasakyan. Minaniobra niya iyon at mabilis na pinaandar palayo. Patuloy sa pagmamaneho hanggang sa huminto kami sa may gilid ng daan. "Intindihin mo naman ako. Kailangan ko lang talagang..." "Bakit ginugutom ba kita?!" Napapikit ako sa kanyang tinuran. Hindi naman niya kasi ako kargo. Wala siyang responsibilidad sa akin. Kaya kong buhayin ang sarili ko... "Clarence naman...kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong kumita ng pera..." "Kaya nga tinatanong kita kung magkano ang ibinabayad sayo...titriplihin ko or better yet sabihin mo sa'kin kung magkano ang gusto mo. Name your price..ibibigay ko sayo kahit magkano!" "Binibili mo ba 'ko?", hindi ko maiwasang itanong. Sa paraan ng pagkakasabi niya ay parang gusto na niya akong ariin na parang isang bagay. Nag-iwas siya ng tingin sa akin. "Kung sasabihin ko sayong oo...gusto kitang bilhin. Ibebenta mo ba ang sarili mo sa'kin?" Natigilan ako sa bigla nyang tanong. Clarence and Lucy Story! A/N: *Contain mature themes and strong languages. *Expect spelling mistakes and grammatical errors in some part of the story. *Story is a product of author's imaginations, any resemblance is purely coincidence. CTTO of photo cover used... Thank You! *SilentPage18Complete
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete![Payment of Debt [COMPLETED]](https://img.wattpad.com/cover/150285174-256-k443775.jpg)
Payment of Debt [COMPLETED]
"You never learned Ashely!" Singhal nya sakin habang patuloy na umaagos ang luha. "You belong to me and you're staying this damn house whenever you like it or not! Mapapatay muna kita bago ka makakaalis sa pamamahay na ito! Naiintidihan mo ako?!" Isang malakas at nakakatakot na sigaw ang binigay nya saakin na sanhi mapa iyak at manginig pa lalo ako sa takot. "B-Bakit mo 'to ginagawa saakin?" Mahina kong tanong at sapat na yon para marinig nya. "Bakit mo ba ako pinapahirapan at pinaparusan ng ganito? B-Bakit hindi mo ako pinapayagan na makita si Papa? Miss na miss ko na s-sya" tumulo ang luha sa aking maga mata. Sa bawat salita na binigkas ko lahat yon bumara sa puso at lalamunan ko. Bakit ang selfish nya? "Curse and hit me all you want. Pero hindi na mag babago ang isip ko Ashely!" malamig na sagot nito at nadurog pa lalo ang puso ko sa sakit. Nag simula na syang mag lakad palabas nang kwarto "I will do anyting." Nanginiging kong turan habang pinupunasan ko ang luha sa aking pisngi "J-Just please... I will do anything, just hear me out... Gagawin ko ang lahat para payagan mo lang ako maka alis sa puder at buhay mo." Pag mamakaawa nya na patuloy na lumalandas ang luha sa kanyang mga mata. Napahinto si Drake sa pag lalakad at nag pakawala ito ng malalim na buntong-hiningga. "Just gave me a child Ashely." Saad nito na ako'y matigilan. "Bear my child and that's you can repay me on yours father debt... You can do whatever you like and you are free from this hell... Iiwan at ibibigay mo saakin ang bata... Yan lang ang gusto ko." Saad nya at tuluyan na akong manghina. Ano? Seryoso ba sya? Tanggapin ko ba ang alok nya? O hindi? Nag pakawala ako nang isang malalim na buntong-hiningga bago ako sumagot. "S-Sige, tatanggapin ko." Determinado nyang sagot at nagpakawala lamang sya ng isang makakatakot na ngiti sa kanyang labi. Dapat na ba akong kabahan? Sana wala akong pag sisihan sa mga desisyon na ginagawa ko pagkatapos nito.Complete
BRAT - Short Story ( FINISHED )
This is a story about a girl who needs a love , attention and affection from those people around her. She had been an angel but because of jealousy, she transformed into a very furious, ruthless, rebellious, and an unfriendly person who trust no one except herself. SYNOPSIS: Nag knock ako pero walang response kaya pinihit ko ang door knob at pumasok pero nang pagpasok ko, siya ring palabas siya sa banyo na naka bath robe. Nagkagulatan kami. "Intruder.! Get out of my room!!!!" bulyaw nito at tinuro yung pintuan. Uminit bigla ang ulo ko. "This is my house and I have the right. Ang tagal mo na ngang nagising, may gana ka pang mambulyaw. I want you to treat Alice, Cora and yaya Ana like people, hindi porke katulong lang sila eh basta basta mo lang silang sigawan at laitin dahil hindi tama yun. And mind you, I won't allow rudeness in my house. Bumaba ka na at kumain na tayo!!!." sigaw ko rin. "At nagsumbong pala ang orang na yun sayo. Wow! Kakampi ka nga nila, mga unggoy.!" ganti niya. Pigilin niyo nga ako at baka masakal ko siya. Lumabas ako at malakas na sinara yung pintuan, napasuntok ako sa wall. Aray! I don't know kung anong gagawin ko sa kanya. Nauubos na talaga ang pasensiya ko, hindi ko alam kung hanggang kailan ang pasensiya ko. Bumukas yung pintuan at lumabas si Alia. Inirapan niya ako at Linagpasan na parang walang nangyari. Sumunod na ako ng medyo nag laylow na ako. "Wow, ako pala ang hinihintay niyo. Bakit?? Hindi ba kayo makakain pag wala ako??? Ano ako ?? Appetizer??" dinig kong tanong ni Alia. Tingnan mo nga naman, pano ba yan mag babago. Halos lahat ng lumalabas sa bunganga may angas at pawang panlalait.Complete
Into You BxB (COMPLETED)
"'Di ba sabi mo ay wala ka pang nagiging boyfriend?" pagkuway tanong nito. "Wala pa nga." "Pero nagka crush ka man lang ba?" "Hmm. Oo. Pero ayaw ko kasing maging emotionally attached kaya as much as possible ay pinapatay ko na agad ang feelings ko. Kasi. Ewan. Hindi ko alam kung paano i-explain." ang complicated talaga kapag hindi mo masabi 'yung nais mong sabihin no? 'Yung parang ikaw lang mismo ang nakakaintindi. "Parang hindi ka naniniwala?" "Parang gano'n na nga. I mean, alam mo naniniwala naman talaga ako, it's just that, syempre sa mga kagaya ko parang ang imposible lang ng idea na 'yan especially when if comes to same sex relationship. Siguro para sa iba ay nagwo-work pero sa'kin ay-you know, hopeless ako riyan. Kaya kapag may nakikita akong mga same sex couples ay naiinggit ako tapos ang ending mag i-imagine ako ng mga bagay na mag c-cause ng ikasasakit ko ng feelings ko kasi 'di ba marerealize mo na hindi naman ito sa'yo mangyayari. Minsan din ay na i-insecure na lang ako. Tsaka mostly rin kasi ay puro sex lang ang habol nila. Ayoko naman no'n." mahaba kong salaysay. "Kaya pala." nasabi niya na lang. "Siguro dahil ito na rin ang naging coping mechanism ko para maprotektahan ko ang feelings ko sa mga bagay na makasasakit sa akin emotionally. Unconciously ay nadedevelop ko na. Kaya ang ending na suppress na lang. Kaysa naman mag suffer ako sa mga sarili ko lang namang pag-iisip which is not healthy, why not i-suppress ko na lang diba?" "Pero hindi mo ba naisip na it takes time to wait for the perfect moment and it will be worth it?" "Alam mo. Sa totoo lang, palagi ko 'yang naiisip. Talagang na o-overshadow lang ng realization ko na imposibleng mangyari." "Pero, heto ka ngayon. Susubukan mo nang magmahal sa kabila ng beliefs mo." aniya. "Kasi may tiwala ako sa'yo." napangiti ako sa kanya kaya napangiti rin siya.Complete
Tagu-taguan
"Tara laro tayo!" "Anong laro naman ang gusto mo?" "Tagu-taguan...ikaw ang taya ha?" "Haha sige sige gusto ko 'yan!" "Oh dali! Dali na takpan mo na ang mga mata mo tapos bilang ka hanggang sampu ah?" "Tapos hahanapin kita?" "Oo hahanapin mo 'ko. Kapag nahanap mo ako, ako naman ang taya." Nakakapanibago yata na sa pagkakataong iyon ay pumayag kang maging taya kung matataya kita. "Sige! Isa...dalawa...tatlo..." Nagbilang ako hanggang sampu sa likod ng puno ng ating paboritong palaruan. Noong una akala ko nasa paligid ka lang. Halos isang oras siguro akong naghanap sa 'yo, nakangiti pa ako noon. Mukha nga akong tanga habang naghahanap, pero noong naisip ko ang sinabi mo sa akin dati ay hindi ko na tinuloy ang paghahanap. "Bakit ba kasi tayo hanap ng hanap sa mga bagay na nagtatago? Kaya nga sila nagtatago...kasi ayaw nilang magpahanap," sabi mo. "Oo nga 'no? Kasi kung gusto nila magpahanap, magpapakita sila. Kahit gaano katagal 'di ba?" sagot ko naman. Ewan ko ba. Sa tuwing maaalala ko ang mga panahon na 'yon noong mga bata pa tayo, napapangiti na lang ako. Mga bata pa nga tayo noon, wala pang alam. Pero hindi na tayo bata ngayon. Hindi na siguro natin kailangang magtaguan...ng nararamdaman. Special thanks: Cover by: AFeelingWriterComplete
"I'm going to marry you whether you like it or not." ***** "Gentleman ka pala," sarkastikong sabi niya at pasalyang inilagay sa backseat ang mga maleta. "Pasalamat ka nga at tinulungan kitang magbuhat," tila naniniryang sabi ni Santi. "Bagahe mo naman ang mga iyan, ah? Dapat lang na mas may malasakit kang bitbitin iyan kaysa sa ibang tao." Naupo na ito sa harap ng manibela. "Ready to ride?" tanong pa nito at kinindatan siya. Padaskol na binuksan niya ang pinto sa backseat. "Bakit hindi mo pa paandarin?" asik niya. "Miss Catherine Abaya, linawin lang natin, okay? Sinundo kita dahil sinalo ko ang dapat sana ay sa papa ko. Pero hindi mo ako kargador at hindi mo rin ako driver. So hindi ko paaandarin itong sasakyan unless lilipat ka dito sa passenger seat." Nanlaki ang mga mata niya pero lumipat din siya ng puwesto. Magkalapat na magkalapat ang mga labi niya at halos mag-abot din ang mga kilay. "Good," pabulong na sabi ni Santi ngunit sadya ring ipinarinig sa kanya.
More detailsContent Guidelines