Magnolie Morte

Elimdeki solmuş manolyalara tekrardan bakıp hafifçe bir iç çektim. Kim bilir solmadan önce ne de güzellerdi, bembeyaz ve dokunsan kırılacak yaprakları onları kusursuz yapardı. Manolyaları hafifçe havaya kaldırıp baktım. Ama artık solmuşlardı işte, canlanamazlardı. Üstüne üstlük sevilmezlerdi, sevemezlerdi de. Ölmüşlerdi... Bizim gibi.. Umutları yoktu daha, hayal olmuşlardı.. bizim gibi.. Göz yaşlarımı silip manolyaları masaya bıraktım ve kalemi tekrardan ellerim arasına alıp yazmaya başladım. Bizi kaleme alıyordum sevgilim, bizi.. ölü manolyaları...