•NOKTA•

•NOKTA•

Reads 359
Votes 23
Parts 4

Ongoing

Last published Wed, Jul 8, 2015

Bazen şu koca hayatta ne kadar ufak olduğumu düşünüyorum. Ne kadar aciz olduğumu. Ya da hala niye hayatta olduğumu sorguluyorum. Niye? Artık hiç bir şey hissetmiyorum. Nefret, öfke, heyecan, acı. "İnsan sevdiklerinin değerini kaybedince anlar." cümlesi ne kadar da doğru. Şanslı mıyım? Sanmıyorum. Ama çevremdeki insanlara göre oldukça şanslı birisiyim. Hadi ama ailesini kaybeden bir insan ne kadar şanslı olabilir ki? Anne ve baba. Aslında bizim için dünyadaki en önemli insanlardır. Bazen birbirimizi kırsakta. Sonradan pişman oluruz. Özür dileriz. Peki, ben şimdi kimden özür dileyeceğim?

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines