Gençliğimin en güzel zamanlarında kaybettim onları; yüzüme yerleşecek kadınlığı görmediler. Değerli varlığımın yokluğunu neyle dolduracaktım, dolacak mıydı? Ben şimdi kime sığınacaktım. Gözyaşlarımı kim silecekti, bana sarılarak. Kimin boynuna sarılıp kokusunu içime çekip anne diyecektim. Dipsiz bir kuyuda ölümle sonu gelecek bir acının tesiriyle aklıma hücum eden anılar anı olarak kalacaktı ve onların gelecekte hafızamı süsleyen bir anıları daha olmayacaktı. Her gün gerçek olmamasını umarak yattığım yatağımdan aynı kabusa uyanmanın acısı beni kahrediyordu. Böylesi bir özlem, acı gerçekten dinecek miydi?
Todos los derechos reservados