04.30 Sabah Güneşim

Bu hayatta imkânsız aşk yasayan kim kaldı artık?Bence çok az sayıda insan.Çünkü hepimiz biliyoruz ki aşkın gücüne güzelliğine ve bir anda hayatımızı değiştirebileceğine inanan kişi sayısı gün geçtikçe azalıyor.Peki hic düşündünüz mü insanlar neden aska inanmıyor? İşte bu sorunun cevabını o aşkı gerçekten kalbine sığmıcak kadar yaşamayanlar cevaplayamaz.İnsanoğlu hıç olmaksızın en az bir kere aşık oluyor bu hayatta ...Kimimiz doğru kişiyi bulmanın peşinde koşarken kimimizde sadece kalbimizin sesini dinleyerek o yolda devam ediyoruz.Sonucunun bize gösterdiği şeyler bağzen bize ders verirken bağzende canımızı çok acıtabılıyor.Peki ya bu iki duyguyuda yaşamayıp imkânsız olduğunu bildiğimiz halde nasıl hala kalbimizden çıkaramıyoruz onun ismini nasıl olurda hafızamızdan çıkmasına izin veremiyoruz.İşte tamda bu sırada herşeyi göze alıyoruz çünkü artık aşk bizi o kişiye tutsaklıyor aynı bir kelepçe gibi birbirimize kılıtlıyor. Tıpkı Güneş'in Boray'a tutsaklandıgı gibi. Aşkı gözlerinizin önünde canlandırmak okurken yüzünüzde bir tebessüm sağlamak yeri geldiğinde ise gozyaslarınıza eşlik etmek istiyorum.Bora ve Güneş onlar iki genç aşık hayatta onları çok zor şeylerin beklediğini bildikleri halde birbirlerine bırakamayan iki tutsak.Sonunda mutlu olucaklarına inanan ve hiçbir zaman pes etmeyen iki sonsuzluğun aşkı evet evet sonsuzluğun çünkü onlar imkansızı sonsuzluğa çevirmek için caba gösteren iki deli genç ...O zaman ımkansızı yenmeye hazır ve hiçbir zaman ümitlerini kesmeyen borayla gunesın hikâyesini dınleyelım mi? Geç bile kaldık bence...