HAYALET SEVGİLİM

"Yine geç kaldın?" Gözünden yaşlar süzüldü.
Konuşmadı. Bende olan gözleri bileğime öylece bakarken bende onu izliyordum.
Kumral saçları ve kehribar gözleri öyle güzeldi ki ona bakmaya kıyamıyorum. Şeffaf görüntüsü beni kahreden en büyük etkendi. Bana bakması bile ona bağlanmama sebepti.
Ağlarken yerde dağılan kanıma bakarak koluma yaşlarımı silip ona baktım.
"Beni en çok ne kahrediyor biliyormusun?" Başımı hayır dercesine sallayıp, başımı dizlerime dayayarak. "Sadece bir hayalet olman!" Sesim biraz yüksek çıkmıştı. Hayaletler neden ağlardı? Yada hayaletler ağlarmıydı?
"Gerçek olman için ne yapmalıyım?" Hala suskunken ona biraz yaklaşıp. "Söylesene ne yapmalıyım?" Acı içinde bağırdım. Ağlamam şiddetlenince sesim odada yankılanıyor hıçkırıklarım durmak bilmiyordu. Bir anda ortadan kaybolunca . "Aaaaaaaaaaaa!" Diye böyle bir bağırdım ki ,ses tellerim yırtıldı sandım.
"Kahrolası bıktım!" Diye yerimden ve odada olan herşeyi dağıtmaya başladım. Gücüm nasıl yetti bilmem ama yatağımı bile ters çevirdim.