Geçmiş ve Gölge

Dakikalardır boş gözlerle aşağıda hareket eden kalabalığa bakıyordum. 30. kattan bakılınca pek bir küçük, pek bir aciz görünüyordu insanoğlu.
- " Hiç bir şeyin farkında olmayan bir karınca sürüsü gibi..."
Cebimde titremeye başlayan telefon ile aniden irkildim. Kimin aradığını tahmin edebiliyordum, bakmama gerek yoktu ama onun ismini bir kez daha görmekten kendimi alamadım. Boğazımda düğümlenen yumruyu yok sayarak telefonu kapattım. Gözlerini, gülümsemesini, kokusunu; beraber geçirdiğimiz anları bir türlü kafamdan çıkaramıyordum. Korkuyordum ama onun için...
İçinde bulunduğum bataklığa onu da sürüklemekten; geçmişimde boğulmasından; gölgelerimde kaybolmasından korkuyordum. Ama en çok da olduğum kişiden korkuyordum...
Güneş batarken terasın pervazından sarkıttığım ayaklarımı hafifçe sallamaya başladım.
- " Ölümle dans etmeyi pek bir seviyorsun sanırım?"
Kulağımın arkasından fısıldayan sesle ürperdim. Tam arkamda ve kaslı gövdesini hissedecek kadar yakınımda duruyordu. Hafifçe gülümsedim.
- " Sanırım."
Hafif bir kahkaha attı.
- " Audrey, beni her zaman keyiflendiriyorsun."
Saçımı hafifçe okşamaya başladı. İğrenmiştim. Aklıma yine Jeremy gelmişti.
- " Ne yazık ki sen beni sadece iğrendiriyorsun..."
Aniden boğazıma sarılan elleri beni hafifçe pervazın kenarına doğru ittirdi.
- " Seni şurada öldürebileceğimi biliyorsun değil mi ufaklık?"
Kalbim hızlanmaya başlamıştı ve doğru düzgün nefes alamıyordum. Panik olamazdım! Kendimi toparlamaya çalıştım.
- " S-sevgili abinin istedi-ği şey bendey-k-ken pek zannetmiyoru-m."
Cümlemi tamamlamamla beraber ellerini boğazımdan çekip omuzlarımı kavradı ve vücudumu kendisine döndürdü. Tekrardan kendime gelmeye çalışırken çenemi tutarak yüzümü kendisine doğru çevirdi ve gözlerimin içine saf öfke ile baktı.
- " Peki ya abim istediği şeyi alınca ne olacak küçük tav