UĞULTU

"Korku, gecenin karanlığına sinsice karışır. Öyle sessiz ilerler ki bedenininizi ele geçirdiğinde yalnız onu hissedersiniz. Korku öfkeye; öfke nefrete; nefret ise acıya yol açar. İnsan, geçmişinin izlerini taşımanın yorgunluğu ile bükülür. Kayan her yıldız beraberinde bir dilek götürmez aslında; umut ve bekleyiş götürür.
Şimdi, hudutsuz bir umudun kollarında koşuyorum yokluğa...
Sınırlarımın kapısına dayanmış insan silüeti, zihnimin derinliklerine çukurlar kazarken..."

Gecenin karanlığa gömdüğü sırlar usul usul aydınlanırken düşsüz bir kelebek gibi uçtum gökyüzüne.