Platonik

Okuldan nefret ederek yaziyorum herseyi. Yine ayni cirkin suratlari gormek, herkese gunaydin demek, sira secmek, oturmak, okumak, yazmak. Bunlari yazarken bile usendim ben. Yaparken nasil usenmeyeyim?

"Gunaydin cocuklar." adli sendromun karsisinda siramdan bile kalkmadan "Gunaydin hocam." diye herkesten gelen gurultude bogulacaktim. Kimseyi sevmiyordum aslinda. Elimde olsa kimseyle konusmayacaktim.

"Kanka lise on numara olacak ya. Bak tas gibi kizlar falan."

"Aynen kanka ya, su kiz benim bu kiz senin diye paylasacaz. Kurtuluyoruz bizim ismail abi tipli kizlardan."

Hic de kurtulamadik aslinda. ilkokulda olan ismail abi, lisede muhittin abi oldu. Benden daha fazla sakali olani da gordum, gozlerimin icine hic konusmadan seni seviyorum diye haykirani da.

Hangisi sevilir muamma.