işte o an

güzel bir gündü çocuklar dışarıda oynuyorlardı her zamanki gibi. ama kendimi sanki birşey olacakmış gibi hissediyordum. içimde bir bulanıklık vardı.korkuyordum ve biraz sitresliydim. evde ailecek oturuyorduk . babam işe gitmişti. annem ben abim salonda dizi seyrediyorduk . birden sallanmaya başladım çok korktum annem hızlıca telefonu eline aldı babama ulaşamıyordu . hızlıca merdivenden iniyorduk ve birden bina üzerimize çöktü.gozlerim karardı gözümü açtığım zaman etrafta ne annemi ne abimi nede babamı görüyordum daracık bir yerde haraket bile edemiyordum çok karanlıktı annem ile abimin bağırma sesini ve babamın dışarıdan kızım diye bağırma sesleri geliyordu.ayağim sıkışmıştı. imdat diye bağırıyordum . annem ile abim çıkarılmıştı. canım çok aciyordu ,nefes alamiyordum. yardım ekipleri derin nefes al diye sesleniyorlardi .ayağımı kipirdatamiyorum nefes alamıyorum dedim . sakin ol demeye devam ediyorlardı .nefes alabileceğim bir yer vardı.zar zor beni çıkardılar ayağım kırılmıştı ama güzel bir şey olmuştu . aileme kavuşmuştum.ayagim alçıya alındı iyi olmuştum herkes iyiydi bir kaç kişi hayatını kaybetmişti . evimiz çökmüştü sanki bir kabus gibiydi . bir kaç ay sonra yeniden güzel bir yuva kurabildik. günler geçti o gün yine geldi kafam eskilere gitti üzüldüm. kurtulabildigime inanamıyordum. artık Mutu bir insandım ve her şey düzelmişti. çok mutlu bir aileydik artık .