YIKIM (ARA VERİLDİ)

Nefes alamıyordu. Bu beton yığınlarının arasında can verecek miydi, sahiden? Gençti. Hem de çok genç. Daha yaşayacağı çok şey vardı. Mesleğine yeni başlamıştı daha. Ülkesinin en iyi mimarı olacaktı. Çizdiği o yapılarla anılacaktı adı tüm dünyada. Bunun için önce nefes almalıydı.

Üzerindeki yıkım canını yakıyordu. Bağırmaktan sesi kısılmıştı. Kaç saattir buradaydı? Gökyüzünü göremiyordu ki. Ne renkti acaba? O güzel bebek mavisi tonunda mıydı? Turuncuya mı bulanmıştı? Ya da zifiri karanlık mıydı?

Sesi tükenmişti. Saatlerdir burada bağırıyor ama sesini duyuramıyordu ki. Duysalardı onu. Çıksaydı bu betonların arasından annesini bulabilirdi. O yaşıyor muydu? Yoksa çoktan melek mi olmuştu? Hayır buna dayanamazdı. "Allah'ım lütfen, lütfen sen önce ona yardım et." diye geçirdi içinden.

Bağırıyordu. Birileri bağırıyordu. Yoksa, yoksa sesini mi duymuşlardı?