ŞAHİN

Ellerimdeki koyu kırmızı kana baktım tekrar. Zihnim gördüklerimi kabul etmek istemiyordu. Bedenim bir depremin etkisinde gibi zangır zangır titriyordu. Kulağıma birden fazla konuşma sesleri geliyordu ama seçemiyordum. Dış dünya ile bağlantımı kesmiş elimdeki kanlı bıçağa kilitlenmiş bakıyordum. Göz bebeklerim korkudan kocaman olmuştu. Gözlerim titreyen elimdeki kanlı bıçaktan uzaklaşarak hemen ayaklarımın önündeki cansız gözlerle gözlerime bakan gözlerle buluştu. O an da korkuyla öyle bir çığlık attım ki biraz önce bıçağa kilitlenen elimdeki güç çekilip bıçağı yere düşürdüm. Gözlerimden yaşlar boşalırken kafamı yaptığımı inkar edercesine iki yana sallamaya başladım.

histeri krizine girdiğim vakitten çok uzaklardan gibi gelen bir cam kırılma sesi duydum. bakışlarım cansız bedenin gözlerine kilitlenmiş dururken ben bağıra bağıra ağlıyordum. içeri giren her kimse adım sesleri kısa bir an kesilmişti. benim gördüğüm manzarayı o da görmüş olmalıydı. Adım sesleri yeniden kulağıma ulaşırken başımı yavaşça ölü bendenden kaldırıp karşımda nefes nefese olarak duran adama döndüm. Odada yalnızca cılız bir sarı ışık vardı. O ışığın altında kalan siyah gözlerdeki korkuyu çok net gördüm. Yavaş adımlarla bana yaklaşırken ben omuzlarım sarsılarak ağlıyordum. Tam karşımda durduğunda ağzımdan yalnızca bir fısıltıya benzer bir ses çıktı.

"Ben katil oldum Azel."