#DAYAN YÜREĞİM#

#DAYAN YÜREĞİM#

  • WpView
    Reads 105
  • WpVote
    Votes 9
  • WpPart
    Parts 7
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Jun 13, 2020
WpInfo
Fiction
Romance
Hiç ağlamamak için gökyüzüne bakıp güldünüzmü? Ben güldüm hayatın bana yaşattıklarına karşı dimdik durmayı başardım. Tek bir farkla! ben kendimi tamamen değiştirdim insanların düşüncelerini umursamadan! çünkü ben olmak bunu gerektirirdi zeliş olmak bunu gerektirirdi. Ben zeliş..! hiçbirşeyi unutmayan kendi gözümde dimdik ayakta durmayı başaran zeliş!! Dahası? okuyarak tanıyın beni, duygularımda kendinizi göreceksiniz...! ### Kavuşamazsınız diyorlardı içten içe üzülürdüm, yalnızlığıma! Şimdi ise kavuştuk diyorum ve içtin içe seviniyorum,yanılmadığıma! Çünkü biliyordum; Birbirine vurgun iki yürek asla ayrılmazdı.! Evet uzun sürerdi birleşmeleri fakat ,zamanını beklediği içindi bu uzun bekleyiş..! Vurgundu yüreğim sana! Sinemde esen hasret rüzgarıydın. Seni her estiğinde, yüreğime savurduğun dikenlerinin,bedenime batarkenki acısından tanırdım. Ve hâlâ öyle tanıyorum... ve en önemliside ne biliyormusun ben buna karşı kendimi teselli edercesine 'DAYAN YÜREĞİM' diyorum... tüm hakları saklıdır...
All Rights Reserved
#589
fakir
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines