retrouvailles ;; chanbaek one shot

camı açıp elimi uzatırsam eğer, kokun kayıp gider diye korkuyorum. anlarsın ya, sana bu kadar yakınken, bu kadar da uzak olmak yakıyor canımı. kalbim adının tek harfi ile, kirpiğine düşen ufak yağmur damlası ile, kopup yoldaki çiçeklerin üzerine düşüveren saç telin ile bile göğüs kafesimi delip geçerken, senin hiçbirini artık bilememen yakıyor canımı. seni öyle seviyorum ki, dudağının küçücük kıvrılması, gözlerindeki minicik titreme ile sarsılıyor dünyam. kendimden alıp sana vermek istiyorum biraz, azar azar. sen de yine sevsen beni tıpkı yaz yağmurları gibi. şöyle bir uğrayıp gitsen kalbime, sonra da ardından açsa binbir çiçek bahçesi.