BAĞIMLI | SAYE

"Asrın Mehmet Soykan!"

Evi saran huzursuzluk herkesi o kadar etkisi altına almıştı ki kimse konuşmuyor konuşsa bile sesindeki karamsarlık ortama uyum sağlıyordu.
Benden ne beklediklerini bilmiyordum ama yapmaya çalıştıkları şeyin sadece suçumu örtbas etmek olduğuna emindim. Bana ulaşmaya çalışmalarının sebebi ise ifade vermem gerektiğiydi. Büyük ihtimalle onlarla anlaşıp ifade vermeye razı olmazsam polis zoruyla götürülüp, ailemin büyük uğraşlarına rağmen birincil suçlu olarak listeye girebilirdim. Hatta onlar benim suçlu olduğumu kanıtlamaya çalışırken ben suçumu itiraf ederek hapse girer ve hayatımı mahvedebilirdim. Annem çok üzülür, babam en iyisi olduğuna emin olduğu avukatlarını azarlar ve başarısızlıklarını yüzüne vururdu. Ailem ve arkadaşlarım sürekli ziyaretime gelirlerdi fakat bir süre sonra onlarda unuturdu. Sanırım ilk arkadaşlarım unuturdu. Anne ve babam unutmazdı belki ama gelişleri azalırdı. Sevgileri azaldığından değildi kesinlikle. Tek oğullarının çaresizliğini görmeye dayanamayacaklarından. Sonrasında ise ölümüne sebep olduğum kız arkadaşım zihnimin sürekli ziyaretçisi olurdu. Ben ve o suçluluğumu her an hisseder, her geçen gün kendimden biraz daha nefret ederdim...
Ama bunların hiçbiri olmadı. Babam ve en iyisi olduğuna emin olduğu avukatlarının, benim adıma yazdığı ifadeyi en gerçekçi şekilde polislere anlattırıldım. Başardılar. Bulunamamasıyla dosya kapatıldı ve herkes hayatına tuhaf bir şekilde devam etti.

Ben hariç...

12 Şubat 2020