NİRAN

NİRAN

  • WpView
    LECTURAS 16,174
  • WpVote
    Votos 1,720
  • WpPart
    Partes 16
WpMetadataReadContenido adultoContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación mar, ago 25, 2026
WpInfo
Ficción
Romance
Hukuk fakültesi son sınıf öğrencisi Sarya Mirkan'ın hayatı bir gece yarısı, bir bıçak yarasıyla değişir. Askeri darbeyle yönetimi ele geçiren başkan kendisini darbeye karşı çıkan askerlerin namlusunun ucunda bulur. Ülke artık askeriye tarafından ikiye ayrılmış bir tarafa devletçi bir tarafa örgütçü denmiştir. Uğruna can alıp can verdikleri aynı devlettir. Abisinin faili meçhule kurban gitmesiyle kendisini örgütçülerin arasında bulan kızın bütün ezberleri bozulacak, çoktan rafa kalkan eski davalar yeniden aralanacaktır. "Aramızda dönüp duran bir silah olduğunu biliyordum," deyip derin bir nefes aldı. Sokak lambasından yansıyan turuncu ışık koyu kahve harelerine alazlar kondurmuştu sanki ama bu ateşin kaynağı kalbi miydi, güveni miydi emin olamıyordum. "Namlusu bana doğrultulmuştu gördüm. Ama tetiği senin çekeceğini hiç hesap etmemiştim." Adım Sarya, koynunda uyuttuğun günahın kefaretiyim. Kurgu yetişkin içerik barındırır. Dikkate alarak başlayınız.
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Son Vasiyet
  • ŞEYDA BÜLBÜL
  • SAUDADE
  • Yanlış Açı
  • KASRA
  • KARANLIĞIN SEFİRİ
  • KEMİKLERİNDE CENNET | Yarı Texting (Tamamlandı)
  • Ters Masal- kitap oldu!
  • KANLI İZ
  • AZAZİLİN İNİ
  • KÜL VE KÖK
  • ÖLÜ RUHLAR MAHZENİ
  • KÜL KOKAN HAYALLER
  • Yalancı Bahar
  • KÜLDEN ADAM
  • AYDINLIĞIN İÇİNDEKİ SIR
  • ATEŞ ÇİÇEĞİ
  • İMZALI BAĞ
  • KAYIP KOORDİNATLAR
  • KARARTMA (Romanikada)

-ASKERİ KURGU- ❝Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim. ❜❜ Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido