AY IŞIĞI 🌃

Hayatımda bir sürü zorluk yaşadım
Arkadaşlarım tarafından yalnız kaldım
Sevgim tarafımdan yalnız bırakıldım
Ve benim yanımda kimse yoktu
Bazen eski günler geliyo aklıma, her anımda yanımda olan arkadaşım, arkadaşımda değil KARDEŞİM, her zerresine öldüğümün,
Kokusu geliyo burnumun ucuna ağlıyorum.
Yüzü geliyo gözlerimin önüne üzülüyorum.
Çünkü çok özledim
Sarılmasını, öpmesini, kokusunu, bana bakan boncuk gözlerini, ellerimi tutup hiç bırakmaması, her anımda attığım her anımda yanımda olmasını özlüyorum.
Saçma ama gerçekten canımdan çok sevdiğim kardeşimi özlüyorum. Okul günleri mutlu görünüp eve geldiğimde ağladığım zamanlarda oldu oluyorda. Diyorum ki acaba canı hiç mi acımıyor? Gerçekten umurunda değil miyim.
Affetezdim çünkü yapamazdım ne kadar ağlasamda eskisi gibi olamazdık. Eskisi kadar yakın olamazdık. Eskisi gibi olamazdıK.
O gün hayatımdan çıktığından beri gündüzüm gecem kalmadı. Dışarı çıkıp mutlu görünmek çok kolay ama eve gelip iyi görünmek çok zor.
İnsan yalnız kalmak ister, ben istemem işte her zaman, her günümde, yanımda olan birileri isterim her zaman her ne olursa olsun yanımda kalıcak beni hiç yalnız bırakmayacam kişiler. Var, o kişiler var canımdan öte sevdiğim 3 kız kardeşim var. 7.sınıfta tanışmamıza rağmen çok yakın olduğumuz kardeşlerim var. Beni hep önemseyen her ne olursa olsun her zaman yanımda kalan,beni hep seven, hiç zarar görmemi istemeyen 3 kardeşim onlar benim herşeyim. Bu hayatta sahip olduğum tek değerlilerim Ağladığımda yanımda duran tek canlarım. Hepimizin ayrı ayrı sorunları var ve sorunlarımızı birbirimize anlatırken ağladığımızı hatırlıyorum da
Ne kadar şanslıymışım daha yeni anlıyorum. Korkuyorlar, gerçekten çok korkuyorlar.
Liseye geçicez ve arkadaşlığımız bitmesinden korkuyorlar ama şöyle bir gerçek var ki
Mesefaler aram