Sonuna Kadar

Diğerlerini evin içinde bırakıp bahçeye indim. Başımıza ne gelirse gelsin, ne yaşarsak yaşayalım, sonuna kadar birlikteydik. Ve ben, onların beni duymayacaklarını bile bile haykırdım...
- "Birlikte miyiz?" diye. Arkamdan gelen ses onun beni hiç yalnız bırakmayacağının kanıtı olmuştu.
- "Sonuna kadar birlikteyiz kendi kendine konuşan çocuk. Sonuna kadar..."
Onu duyar duymaz arkamı döndüm. Onu gördüm. Diğerleri de eksik kalmamış, bize doğru koşuyorlardı. Onları mutlu gördükçe seviniyordum daha çok seviniyordum...
........................................................................................