ALONG CAME OLIVIA

روی زمین آشپزخونه، کنار دالی و کلاید نشسته بودم. با انگشتام موهای نرمشون رو درحالی که غذاشون رو میخوردن، نوازش میکردم. دلم برای توی خیابون بودن تنگ شده بود. برای دیدن ویترین مغازه‌ها. برای اسکیت‌بورد سواری بین دو لاین خیابون. برای نشستن و یواشکی سیگار کشیدن پشت یه پرچین. برای نشستن جلوی یه فروشگاه بزرگ و خیره شدن به رفت و آمد آدمهایی که با فکر تامیین نیازهای زندگیشون به فروشگاه میومدن.
نیویورک همه‌ی زندگی من بود. قدم زدن توی خیابون‌هایی که سرتاسرش رو برج و ساختمون‌های بلند احاطه کرده بودن، دلیل شادی من توی اون شهر بود. خاطرات بدی که پشت سر گذاشته بودم، زندگی من بودن. اما من اینجا، توی این شهر، زندگی‌ای رو میگذرونم که غم کمتری رو بهم هدیه میده.