KLAN KOTÓW

-Nie! Musiała zajść jakąś pomyłka! -kotka siedzącą nad wodą spojrzała w górę, a jej futro zalśniło w blasku księżyca.-mam jeszcze tyle do zrobienia!
Kotka o szerokim pysku i błękitnoszarym futrze podeszła cicho brzegiem sadzawki:jej spojrzenie było pełne współczucia
-przykro mi - miauknęła. - wiem, że oczekiwałaś jeszcze wielu księżyców ze swoimi pobratymcami, zanim przybędziesz do nas.
Kucającą kotka spojrzała w dół na wodę. Odbicie księżyca drżało w niej jka unoszący się liść, a powierzchnia sadzawki błyszczała w gwiezdnej poświacie rzucanej przez niezliczone lśniące sylwetki oto zające szeregiem kotlinę.
Przez chwilę jednym docierającym do nich dźwiękiem były odgłosy wodospadu rozbijającego się o strome skały. Koty klanu gwiazdy czekały czujnie w ciszy, jak gdyby każdemu z nich udzielił się smutek kotki kucającej nad krawędzią wody.
-służyłaś swojemu klanowi wierniej niż inne koty, którym dane było żyć znacznie dłużej - ciągnęła kotka o błękitnym futrze.