MAVİ AY

Karanlık sokakta yürürken oldukça tedirgindim. Daha birkaç gün önce kaçırılmış olmanın verdiği korku kanımda bir hastalık gibi dolaşıyordu.

Kaçırılmamın üzerinden bir kaç gün geçmesine rağmen ilk kez annemin ve arkadaşlarımın zoru ile evden çıkmıştım. Bu kadar geç eve döneceğimi bilseydim asla evden çıkmazdım. Kolumdaki saate baktığımda saat akşam 22.30'u gösteriyordu. Bu beni daha çok tedirgin etti çünkü kaçırıldığım zaman da saat 22.30 du.

Tedirgin bir şekilde yolda yürürken bizim evin olduğu sokağa girmiştim ve giderek rahatlamaya başlıyıordum. Tam eve yaklaştım derken o günkü gibi ince, tiz ve güçlü bir çığlık duymam bir oldu. Nefes alamaz hale geliyordum. Kalbim hızla çarparken göğsüm hızlı hızlı inip kalkıyordu.

Buradan kaçıp gitmem gerekiyordu bunu biliyordum ama ayaklarım bana ihanet edip o günkü gibi o çığlığa bakmam için beni oraya doğru götürüyordu. Ama ben gitmek istemiyorum.

Sanki bir büyü altındayım. Düşündüklerim ve yaptıklarım aynı değildi. Birbirleri ile uyuşmuyordu.

Hipnotize olmuş bir biçimde yine o günkü gibi sese doğru gidiyordum ve kendimi durdurmıyordum...

.
.
.
.
.
.
.
.
Yaşayacak çok şey varken ölmek istemezsiniz...