Kader

Dizinin üstüne çökerek yerdeki solmuş çiçeğe baktı, bu çiçek buralarda yetişmiyordu fakat siyahlar içindeki adam çiçeği uzun yıllar önce dikmişti. Eskiden yüzünü kapatmak zorunda değildi, yanında sevgilisi varken dünyalar onundu, bu çiçekte sevgilisinin en sevdiği çiçekti. Bu çiçekle beraber tüm dünyası solmuştu aslında bu adamın. Kafasını sağa doğru çevirip yanındaki kardeşine baktı, ikisi de sarmal şekilde içine kıvrılan maskeler takmışlardı gözleri dışında hiçbir şey gözükmüyordu. "Biliyorsun, bunun üzerinden çok zaman geçti." Elini kardeşinin omzuna koyup destek vermeyi amaçlamıştı ama diz çökmüş olan adam yavaşça olduğu yerde doğruldu. Kafasını sağa sola sallayarak kardeşine bakındı.
"Çocuk ne durumda?" Konuşurken hiçbir şekilde içinde bulunduğu durumdan yana bir ipucu vermiyordu bu maskeli adam. "Dünyada onunla başa çıkabilecek kimse yok, hızlı bir şekilde öğreniyor. Bana birisini hatırlatıyor." Bu konu hakkında yorum yapmak istememişti. Ormanın derinliklerinden gelen sesleri duydu. Kılıçların birbirine çarpma sesi geliyor ve birileri bağırıyordu. "Artık gitmeliyiz." Görmeyi umduğu şey basitti aslında bu maskeli gizemli adamın, mavi bir ışık huzmesi görmek istiyordu. İşler tamda istediği gibi oldu aslında, ormanın derinliklerinden gelen ışık huzmesi iki kardeşin gözlerini alabilecek kadar kuvvetliydi ve git gide daha da artıyordu. Nitekim görmeyi bekleyip gördükleri huzmenin rengi mavi değil kırmızıydı. Bu sırada büyük kardeşin gözlerinden ince mavi ışıklar çıkmıştı. Bu iki renk savaşıyordu, kırmızı renk mavi rengin üzerinde müthiş bir üstünlük kuruyordu. Sadece kılıçların çaldığı müthiş orkestrayı dinliyorlardı. Bu orkestra bölündüğü zaman abi kardeşine dönüp maskesine dokundu. Kardeşinin maskesi alev almıştı.
"Beni oraya götür kardeşim." Kendi maskesini yaktı ve orm