Ve zihnim bir bir anılarımı izletmeye başladı.
En baştan başlayarak izlediğim her karede kendimi buluyordum.
Ben buyum! Güneş Akdoğan!
Hayatının geri kalanına dair her şeyi unutmuş olan ben kendi anılarımı bulmalıydım.
Gitmiş olamazlardı, yaşadıklarım, duygularım... hepsi buradaydı... kafamın içinde uçuşuyorlardı...
Tek yapmam gereken onları bulmak ve doğru sıraya koyabilmekti.
*****
"Devam edecek misin? Yoksa hatırladıkların bu kadar mı ?"
Dolan gözlerimi kapattım ve bir damla
gözyaşının akmasına izin verdim.
Ve sonra bir tane daha... bir tane daha...
"Hayır" dedim boğuk bir sesle.
"Artık hatırlamak istemiyorum."
Todos los derechos reservados