Gerçek dost

Emre kendi halinde evden cıkmayan biriydi artık.Arkadaşları ona o kadar çok kötülük yapmıştı ki kendini kitaplara adamıştı.Kitap okumak tabi ki çok iyi bir şeydi ancak Emre bu durumu abartmış bu durum bir hobi olmaktan çıkmıştı,hastalık olmuştu.Annesi ona az kitap okumasını sağladığı zaman,hastalanıyor ve birkaç gün iyileşmiyordu.Emre annesininde öğretmen olduğu okulda liseye başlamıştı.Annesi bunu kendisi istemişti.Ve bende o liseye kaydolmuştum.Okulun ilk günü Emre ile ben sınıfa gelen son 2 kişiydik bu yüzden yan yana oturduk.Emre hiç konuşmuyordu.Aradan aylar geçmiş sınıftaki erkekler emreyi okul çıkışında eğlence için sıkıştırmışlardı.Emreye şiddet uyguluyorlardı Emre ağlıyordu.Bu olayı görunce ben hemen oraya koşarak gittim.Yapma dememe ragmen vurdular.Dayanamıp 4 kişiyi dövdüm ama diğerleri beni dövdü o ara Emre kaçtı.O günden beri tekerlekli sandalyedeyim.Pişmanmıyım ? Asla olmadım..