When I met Charon

- Całe zrozumienie mitu jak i wyciągnięte wnioski są po prostu bzdurą. - powiedział lekko unosząc kąciki ust, a pan Clark aż zassał powietrze w szoku, przez dobór mało delikatnych słów chłopaka i spojrzał na mnie przelotnie.

- Hm, rozumiemy przekaz, - wydukał pocierając siwy zarost dłonią. - ale postaraj się następnym razem, używać bardziej finezyjnych zwrotów, to jednak lekcja o literaturze. - skinął mu porozumiewawczo głową, a potem zwrócił się do mnie.

- A więc, co ty na to, panno Stones, jak się odniesiesz, do słów naszego nowego kolegi?

Wzięłam niepewny wdech i po raz kolejny założyłam przeszkadzający mi kosmyk włosów za ucho.

- No cóż, ja z kolei uważam, że to moje zdanie i mam do niego prawo, ja zinterpretowałam ten mit w taki sposób, a nie inny, ale nie oznacza to, iż jest to... - zaczęłam koślawo się bronić, starą, dobrą metodą "własnej, subiektywnej, interpretacji". Czyli w uproszczenia plotłam od rzeczy.

- Kolejna... - zaczął Charon, ale czując na sobie wymowny wzrok profesora, zmienił zdanie. - pomyłka.

Teraz już lekko poirytowana, zacisnęłam dłonie w pięści i położyłam je wzdłuż ciała, za mównicą.

- Nie rozumiem, niby dlaczego? - odparłam czując jak żyła na mojej szyi zapulsowała.

- Dlatego, że nie wiesz jak jest piekle, w jego najgłębszych czeluściach i zwyczajnie nie potrafisz sobie wyobrazić co czuł Orfeusz do Eurydyki, czy też będąc tam. Nie znasz realiów tamtego świata, nie pojmujesz jak tam jest, a nic nie jest tam pewne, nawet jeśli zostało obiecane. - powiedział mrożąc mnie spojrzeniem oczu, których źrenice znacznie się powiększyły niemal w całości pokrywając tęczówki.

- Chcesz, więc powiedzieć, że Ty znasz jego realia? Byłeś w piekle i wiesz co czuł Orfeusz będąc tam i widząc na własne oczy? - syknęłam zdenerwowana jego arogancją i tą dziwną pewnością siebie, jakby faktycznie wiedział co mówi.

- Je