ORMANDAKİLER VE BEN

Yine bu ormandan geçiyordum.Tek başıma.Bu ormandan her geçişimde kendime bu ürkütücü ormanın içinden geçen yolu kullanmayacağıma söz veriyordum.Ama kendimi yine burada buluyordum.
Adımlarımı daha da hızlandırdım ve buda yolun üstündeki saçılmış dal parçalarına takılmama sebep oldu.Gökyüzünü kapatan ağaçlar yüzünden etraf o kadar karanlık görünüyordu ki.Ormandan gelen kuş sesleri saçma bir korku filminin içindeymiş gibi hissetmeme sebep oldu.Zor bela ormanın içinden çıktığımda biraz uzakta üstü başı yırtılmış,kamburunu çıkararak yürüyen yaşlı kadın dikkatimi çekti.Elindeki sepete bakılırsa mantar toplamaya gidiyordu.Mantar sezonu...Ama kadın benim geldiğim yolu tercih etmektense ağaçların arasından zorlukla ilerlemeye çalışıyordu.Korktuğumu belli etmeden yoluma devam ettim.
Okul bahçesinden içeri girdiğimde kendimi güvende hissetmeye başlamıştım.Uzun süredir tuttuğum nefesimi koyverdim.Bu sefer gerçekten emindim.Bir daha geç kalkıp okula yetişmek için bu ormanı kullanmayacaktım.Umarım.