Sen Ben Biz

Karşımda durmuş bana bakıyordu. Bense en az bir dilsiz kadar sessizdim. Yada eskisi kadar sakin.
"Yalnız değilsin" dedi aklımı okumuş gibi. "Ben yanındayım"
Durup derin bir nefes aldım. Yaşadığımız onca seyden sonra ona inanabilir miydim? Tek başıma kalmaktan korktuğum bu günlerde çekip giderse kime sığınırdım? Onun yüzünden ailemi karşıma almıştım. Artık etrafımda tek bir insan dahi yoktu. Onun dışında. ...
Yüzüne baktığımda soru soran gözleriyle karşılaşınca kafamı eğip saçlarımla yüzümü gizledim. Bu hareketim onu güldürmüştü. "Utanmanı özlemişim" dedi yanaklarım kızarırken. Bir süre ikimizde sessiz kalınca sonunda sessizliği ben bozdum.
"Ne yapacağımı bilmiyorum. Aklım çok karışık ve korkuyorum"
Belime yerleştirdiği eliyle beni kendine çekerken gözlerini gözlerime sabitlemişti.
"İzin ver bana" derken yüzüme doğru eğilmişti. "Sen ve beni biz' yapmama izi ver"