SAUDADE-KALP YANGINI +18

Ağzımı açacakken kendini toparlayıp bana doğru eğilip sesini yükseltmeden bağırmanın nasıl olduğunu öğretti bana. "Saçma sapan anlık heveslerinle tüm bağlarımızı koparmaya yemin etmiş olabilirsin ama ben bunu duymam, görmem ! Seni kardeşten öte görmedim, görmem de !" Gözümden hemen damlalar döküldü. Yaşların akışını izlerken beni yakmaya devam etti. "Ağla. Şimdi sen ağlaki ilerde hepimiz ağlamayalım. Şu an çocukluk edebilirsin ama devamı olmasın."

Kafamı yere eğip ağlamamı kesmeye çalıştım. Arkamı döndüm ona, görmesin istedim, gurursuz da değildim ki...

Sanki arkamı dönmemi fırsat bilir gibi hızla tezgahtan sırtını çekip kapıya yürüdü. Anlık bir korkuyla koluna yapıştım. "Böyle gidecek misin ?"

Kolundaki elimi tüy gibi hafifçe tutup kollarından kurtardı. "Bırak." Dedi sadece.

"Salih... lütfen. Bu Yaptığın... gitme işte." Tüm hislerim birbirine karışmıştı. Konuşalım, bana böyle bakmasın, yüz yüze bakacak yüzümüz kalsın istiyordum. Yüzümü bomboş gözlerle kapıyı çarpıp çıkıp gitti. Onun kapattığı kapılar ardında utanmış, kırılmış, incinmiş bir ben kaldım.