EFSUN

Gece saat 3:27 yatağımda dizlerimi karnıma çekerek oturdum. Sadece duvarı izleyip düşüncelerimle boğuşuyorum. Sanki o düşünceler beynimden çıkıp boğazımı sıkıyor gibi hissediyorum. Boğazıma oturan yumruyla zorla yutkunuyorum ve sol gözümden düşen bir damla yaşı hissediyorum. Şimdi düşünüyorsunuz ne yaşamış olabilir de böyle hissediyor. Ne kaybedişler gördüm, ne ölümler yaşadım. O kadar çok isterdim ki onlara "Gitmeyin, sizsiz kaybolmuş gibi hissediyorum" demeyi ama diyemiyorum.. 17 yaşın da annem ile babamı kaybettim tek başıma mücadele ederek bu günlere geldim. Bu zalim dünyaya karşı bir savaş açtım kendi içimde. Hayat onları benden aldı ben ise annem ile babama söz verdim hayatın tüm mutluluklarını çalacağım. Ailemsiz 5. yılıma giriyorum ve kendi kendime diyorum ki " Dayan Efsun hayatın tüm mutluluğunu çaldığında bir gün her şey son bulacak"...