Verloren.

"Het was de meest afschuwelijke dag in mijn hele bestaan."
Een nachtmerrie waarvan je weet dat je er niet uit wakker kan worden.
"Ik kon niets doen, het was niet mijn schuld."
Toch draag ik iedere dag het schuldgevoel mee, het weegt zwaar op mijn schouders.
"Als ik eerder...."
Mijn stem blijft haken in mijn keel.
Ik schud mijn hoofd en blijf stil.
"Dankjewel voor het delen Isaac"
Ik knik zacht en wacht tot het eindelijk tijd is, pak mijn spullen en loop de ruimte uit.
Ik haat mezelf, ik realiseer dat nu des te meer dan ooit.